mijn reis naar Human Design Analist bij de IHDS

Toen ik een halfjaar nadat ik voor het eerst van Human Design had gehoord op de website van de IHDS terechtkwam, wist ik meteen: dit is waar ik de opleiding wil volgen. Ik keek naar de teacher en kwam meteen uit bij Darshana. Haar energie, haar geschreven stukken, het voelde gewoon goed. Maar om überhaupt te mogen beginnen, moest je eerst een aantal stappen doorlopen en daar had ik achteraf best mijn bedenkingen bij.

Een van de eerste eisen was dat ik een reading bij iemand die gecertificeerd was moest doen. Dus dat deed ik, gewoon omdat het erbij hoorde. Natuurlijk was ik ook nieuwsgierig, maar wat ik toen ervoer, was ronduit teleurstellend. De reading voelde koud, afstandelijk, en ik voelde me er totaal niet gezien. Sommige stukken resoneerde, maar ik voelde me eerder aangevallen dan dat ik me veilig voelde. Dus, was het life-changing? Nee. Het enige wat ik dacht: zo wil ik het dus niet doen. Dat was mijn eerste echte les: ik wist meteen hoe ik het zelf wél wilde doen.

Daarna volgde ik drie basistrainingen. De eerste deed ik voornamelijk online, iets wat me werd afgeraden door degene die me de reading had gegeven. Op dat moment voelde ik me nog vatbaar voor meningen van anderen en dacht ik dat ik iets verkeerd deed. De andere twee trainingen volgde ik live, bij een fantastische docent en met een hele leuke groep deelnemers. Daar heb ik niet alleen veel geleerd, maar ook twee vriendinnen voor het leven gemaakt.

Toen begon het echte werk: de online semesters bij de IHDS. Teacher; Darshana. Met een huilende baby en slapeloze nachten was het een zeer pittige tijd voor mij. Het eerste jaar bestond uit drie semesters van twee avonden per week, zo’n drie tot vier uur per week, ik kwam niet echt aan het huiswerk toe. Dat was te veel. En als ik het deed, werd er volgens mij toch niet echt naar gekeken. Dus dat voelde eerder als een ‘moetje’ dan als iets wat van beide kanten stroomde. Toch bleef ik gefascineerd. Het eerste semester was echt wel een eye-opener voor mij. Wat ik zo mooi vond aan Darshana, is dat zij niet oordeelde, ik hoorde haar nooit praten over de 4 van 4%, ik hoorde haar nooit vergelijken, of mensen zwart maken omdat ze niet volgens hun design zouden leven, iets wat ik zelden zo puur zag en voelde bij iemand. Grappig genoeg heeft zij zelf het kanaal van oordeel. Het voelde voor mij veilig. Soms waren haar verhalen langdradig en dacht ik waar gaat dit naartoe? of was ik stiekem wat anders aan het doen, maar toch kwam het binnen en ik wist: ik verander niet van teacher.

Het tweede en derde jaar waren een ander verhaal. Er was veel informatie, maar minder diepgang dan ik had gehoopt. Soms voelde het alsof klaargemaakt dia’s werden opgelezen. Afgeraffeld. Niet alsof het echt binnen kwam. Het gevoel dat ik er daarna écht klaar voor was, bleef dan ook uit. Toch was het oefenen essentieel, en langzaam voelde ik steeds meer dat de puzzelstukjes op hun plek vielen. Ondertussen volgde ik ook Family Penta en Child Development, titels die ik pas kon claimen na afronding van de analistenopleiding. Misschien speelde dat ook mee in mijn motivatie, misschien niet, (haha wat weet de mind nou eigenlijk). Je kan waarschijnlijk begrijpen, met twee jonge kinderen om voor te zorgen, er gebeurde veel.

Aangezien deze jaren wat tegenvielen, was het laatste semester een groot vraagteken voor mij. Ik zag medestudenten stoppen vanuit gegronde overwegingen. Het bracht mij aan het twijfelen. Ik wist niet eens zeker of ik wel door zou gaan, tot er plotseling een mogelijkheid was om het examen af te ronden met mijn eigen teacher, iets wat eerder niet mogelijk leek. Althans, niet zo snel al. De bedoeling was dat het pas een halfjaar later op zijn vroegst zou kunnen. Toen ik opeens de mogelijkheid eerder zag, zei mijn innerlijke kompas, mijn gevoel: ja, dit ga je doen, en dit ga je afronden. Dat vertrouwen in mijn eigen weten, die intuïtie, is wat ik inmiddels steeds beter kan volgen. Het examen zelf moest in een bepaald format, niet helemaal mijn stijl, maar dat was oké. Daar kon ik me overheen zetten, ook al heb ik daar wel mijn bedenkingen bij.

En dat is wel leuk om even te vermelden. Want dat examen had ik gemaakt over iemand die ik ken. Iemand die redelijk dicht bij mij staat, althans de partner van iemand die dichtbij mij staat. Zo ben ik dan weer wel, als ik iets kan doen, waar ik iemand anders blij mee kan maken, dan doe ik dat. Twee vliegen in een klap zeg maar. Het examen had ik met vlag en wimpel gehaald. Maar, of ik diegene er echt blij mee had gemaakt? Heel eerlijk? Nee niet dus. De feedback die ik van de IHDS kreeg was zo anders dan van de persoon zelf.. Mijn eerste reactie was dat ik mij schaamde tegenover die persoon zelf, maar gelukkig kon ik dat snel omzetten. Want ik begrijp het. Ik begrijp het echt. Ik zou een reading heel anders geven dan op dat moment van mij werd gevraagd. Ik geloof ook echt dat er jouw hart en ziel in moet zitten, om kennis over te brengen, en als dat niet is, omdat het via een bepaald format moet, dan komt die kennis niet binnen. Hetzelfde als je AI jouw reading laat doen. Voor mij was dit een mooie bevestiging. Schaamte kan ik nu langzaam omzetten in begrip en dankbaarheid. Dankbaarheid voor de bevestiging die het mij heeft gegeven.

Tijdens deze reis heb ik veel geleerd over Human Design, maar ook over hoe het onderwezen wordt. Er is niet één weg, en het systeem mag niet zwart-wit worden gezien, iets wat helaas vaak gebeurt. Mensen haakte af tijdens het proces, en ik kan me hun redenen vaak heel goed voorstellen. Tegelijkertijd voelde ik ook dat dit niet mijn proces nu was; mijn proces zat juist in het afronden. Het afronden van mijn opleidingen bij de IHDS.

En dan kom je bij de vraag: waarom eigenijk? vanwaar die drang om het af te maken? heb je zo’n titel écht nodig? Als je je niet in alles kunt vinden? Is het simpelweg het gevolg van onze conditionering, dat we erkenning en afronding van buitenaf willen? Dat het iets betekent? Dat je dan meer waardig of kundig bent? Ook zou ik het nog kunnen zeggen: “Het staat in mijn grafiek, dus dit hoort zo te zijn, dus dit klopt zo voor mij.” Maar is dat wel eerlijk? Gaan we daardoor niet te snel aannemen dat iets klopt, terwijl er misschien veel meer onder ligt om te ontdekken? Human Design kan soms de neiging hebben om snel te zeggen: zo is het, nu is het klaar, stop het werk. Maar wat ik deze reis heb geleerd, is dat het vooral belangrijk is om te blijven vragen: waar komt dit vandaan? Dient dit mij echt? Helpt het me om zachter naar mezelf te zijn, of maakt het me juist rigide, minder open voor wat er nog meer kan zijn? Voor mij was het afronden van deze opleiding niet zomaar iets dat “moest” of “klaar” was, maar een oefening in zelfvertrouwen, in trouw blijven aan mijn innerlijke kompas en in het onderzoeken van mijn eigen proces.

Misschien is het ook wel een overblijfsel van een tijd waarin titels en erkenning externe zekerheid gaven. Maar wellicht kan het in het nieuwe tijdperk (de toekomst) ook anders: dat afronden en erkenning meer en meer een innerlijk proces wordt, een bevestiging van jezelf, in plaats van iets dat van buitenaf nodig is. Dat we minder en minder titels nodig hebben, ik bedoel alles is toch te vinden via AI, maar het veel meer gaat om jouw unieke frequentie.

Nu, 3,5 jaar later, ben ik officieel Analist bij de IHDS. Het voelt als een enorme mijlpaal, niet alleen door de opleiding zelf, maar ook omdat het samenviel met mijn persoonlijke leven: mijn jongste kind is inmiddels vier, en zijn eerste levensjaren liepen parallel aan dit intensieve leerproces. Bloed, zweet en tranen waren er zeker, maar elke stap heeft me precies gebracht waar ik nu ben: een plek van afronding, vertrouwen en een diepe verbinding met mezelf en mijn werk. En of de afronding nu echt vanuit een authentieke plek kwam of een diep geconditioneerde plek verlangend naar erkenning? Wie zal het weten.. de mind zou het wel graag willen weten en er een mooie verhaal van maken, maar voor nu, voor dit moment, en dat is alles wat we hebben, doet het er niet toe.

Wat ik hoop te delen met iedereen die zelf worstelt met Human Design, met opleidingen, met titels of met het gevoel van niet goed genoeg zijn, is dit: vertrouw op je eigen kompas. De weg is niet zwart-wit, er is niet één manier, en soms is het afronden van een proces niet iets dat iemand anders jou kan geven, dat geef je jezelf. Met of zonder papiertje.

https://www.ihdschool.com/professionals