en weg was hij…

Soms zijn er van die momenten die bij je blijven. Klein, bijna onopgemerkt. En toch blijf je erover nadenken, zoals hoe jij op een bepaalde manier iemand begroette of een glimlach van een onbekende. Voor mij was dit een moment waarop een jongen, die ik eigenlijk niet supergoed ken, naast me kwam zitten en zei: “Ik wil een Lamborghini.” En weg was hij weer.

Het klinkt misschien grappig of gewoon kinderlijk stoer. Typisch jongenspraat denk je misschien. Maar op de een of andere manier bleven die woorden hangen. Ze bleven ronddwalen in mijn hoofd, alsof ze iets wezenlijks wilden vertellen. En langzaam begon ik te begrijpen waarom.

De eerste indruk

Deze jongen had een reputatie. Overal waar ik hem tegenkwam, hoorde ik dezelfde opmerkingen: “Hij is druk.”
Dat was ook hoe mensen met hem omgingen: regels, grenzen, corrigerende woorden. Ik betrapte mezelf erop dat ik daar in meeging. In mijn gedachten althans. Dat is ook grappig want hoe iemand anders over iemand verteld, kleurt hoe jij naar diegene kijkt.

Maar toen ik mij daar bewust van werd, en bij mijzelf naging of datgeen wel in lijn was met mijn eigen observatie, zag ik eigenlijk iets anders. Wat ik voelde, was niet een jongen die zelf “druk” wás. Wat ik zag, was een jongen die de druk van buiten oppikte en uitvergrootte. Alsof hij zelf er last van had, nou ja last, dat zijn grote woorden en een interpretatie van mij om het gevoel wat ik had, aan jou te kunnen beschrijven. Het leek alsof hij zelf ook niet zo goed wist wat hij met die energie moest doen. Alsof hij alles in zijn omgeving opving en eigenlijk zichtbaar maakte aan ons. Een spiegel van de spanning om hem heen.

En in plaats van hem te labelen als “te druk”, dacht ik: wat als hij juist ontzettend gevoelig is en ons iets laat zien over wat er om hem heen gebeurt? Iemand die misschien eerder beschermd moet worden tegen al die drukte, zodat hij kan leren wat er in hem gebeurt, in plaats van telkens zijn energie te verliezen door de omgeving die hem overspoelde. Iemand die eigenlijk niet goed werd begrepen…

Maar goed, dit was puur mijn gevoel, niet gebaseerd op logica of een mentaal bewijs of zoiets dergelijks. Het was meer een innerlijk weten, een intuïtief besef dat er mogelijk méér achter zijn gedrag zat. En misschien herken je dat ook wel bij jezelf: dat je soms voelt dat een kind anders in elkaar zit dan hoe anderen hem of haar zien, maar dat je de juiste woorden nog niet hebt om dat uit te leggen. Dat overkomt mij vaak. Tegelijkertijd ben ik ook mens en gekleurd door mijn eigen lens en heb ik het zeker niet altijd goed.

Mijn nieuwsgierigheid

Toch liet mijn gevoel me niet los. Het was alsof ik intuïtief aanvoelde dat zijn energie heel open was, alsof hij als een spons alles uit zijn omgeving oppikte. Een jongen die daardoor niet zozeer “druk” wás, maar juist sterk beïnvloed werd door wat er om hem heen gebeurde.

En tegelijkertijd voelde ik ook iets initiërends in hem. Dat plotselinge, dat onverwachte. Een energie die hier is om impact te maken, vaak op momenten dat je het niet ziet aankomen. En precies dát gebeurde toen hij naast me kwam zitten en uit het niets zei: “Ik wil een Lamborghini.”

Het was zo zuiver. Geen uitleg, geen context. Gewoon die woorden, en dan weer door. Een echt initiërend moment: informeren, impact maken, iets in beweging zetten en vervolgens alweer verder zijn.

En ja hoor, dit bleek ook uit zijn Human Design chart.

De impact van één zin

Het deed me beseffen hoe vaak kinderen verkeerd begrepen worden. Hoe snel we zeggen: “Hij is te druk, hij moet rustiger doen, hij moet luisteren.” Terwijl wat er in werkelijkheid gebeurt, iets totaal anders is. Hij vangt de energie van zijn omgeving, van de groep, van de situatie, en gooit dat eruit. Niet omdat hij lastig wil zijn, maar omdat zijn systeem zo werkt.

Wat mij raakte, was niet zozeer dat hij een Lamborghini wilde. Het ging om de puurheid waarmee hij het zei. Het was alsof hij even liet zien: dit ben ik, dit is mijn beweging, dit is mijn stem. En ik voelde de impact nog lang nadat hij alweer verder was gegaan.

Nu begrijp ik ook veel beter waarom hij gecontroleerd of “in de pas gehouden” moest worden. Zijn energie is onvoorspelbaar, initiërend en krachtig. Hij doet dingen op zijn eigen manier, op zijn eigen tempo, en informeert of beïnvloedt daarmee subtiel de mensen om hem heen. Dat maakt hem soms lastig te volgen, maar juist dat is ook waar zijn kracht en authenticiteit liggen.

En hoe pijnlijk moet het zijn als je dan alleen maar aangesproken wordt op je “drukke gedrag”? Terwijl je in wezen laat zien wat er in je omgeving gebeurt? En dit zeg ik niet met enig negativiteit tegenover de ouders, ik spreek net zo goed tegen mezelf als ouder, het gaat over hoe wij als ouder onze kinderen soms niet helemaal kunnen zien voor wie ze écht zijn (ik doe daar net zo goed aan mee).

Wat als het anders kon?

Ik stel me vaak voor: wat als ouders meer steun zouden krijgen om te begrijpen hoe de energie van hun kinderen werkt? Wat als we vaker zouden zien dat sommige kinderen heel open zijn, als een spons die alles uit de omgeving oppikt? Dat ze niet “te druk” zijn, maar simpelweg de spanning van buiten naar buiten projecteren? Dat sommige kinderen veel meer gefocust zijn en andere receptief? Dat sommige vele motors in zich dragen en sommige deze van buitenaf in zich opnemen? Dat sommige van nature mentale denkers zijn en andere veel minder? Dat sommige kinderen van nature zichzelf heel goed kunnen verwoorden en andere juist met vele inconsistente stemmen kunnen spreken?

Dan zouden de regels die vaak om kinderen heen gebouwd worden misschien zachter kunnen worden. Dan gaat het minder om hen te “temmen”, hen “sterker” te maken, hen beter hun mening te verwoorden en meer om hen te helpen hun eigen rust terug te vinden, de kracht vinden in het niet hebben van een sterke stem of verwoording van wat je denkt. En daar de rust in vinden. Vertrouwen vinden. Zelfvertrouwen krijgen.

Waarom dit verhaal belangrijk is

Voor mij staat dit voorbeeld symbool voor hoe we kinderen vaak verkeerd lezen. We kijken naar het gedrag, niet naar de bron. We reageren op wat we zien aan de buitenkant, zonder te beseffen wat er van binnen gebeurt.

Human Design kan daar zoveel helderheid in brengen. Het kan woorden geven aan dingen die je misschien wel voelt, maar niet kunt plaatsen. Het kan ouders laten zien: jouw kind is niet “te veel”. Jouw kind is niet “het probleem”. Jouw kind reageert op een omgeving die hem overspoelt. En als je dat eenmaal weet, kun je heel anders omgaan met hem, en hem juist de rust geven die hij nodig heeft. Zonder je kind te labelen in een hokje.

Die ene zin “Ik wil een Lamborghini” herinnerde me eraan hoe puur en krachtig energie kan zijn. Hoe een kind in één beweging iets kan laten voelen wat veel groter is dan de woorden zelf. En hoe belangrijk het is om onze kinderen echt te zien, niet alleen in hun gedrag, maar in hun energie.

Misschien wil hij wél echt een Lamborghini… maar met zijn woorden laat hij sowieso al een spoor achter dat harder blijft hangen dan welke motor dan ook.